8/5 Eiland Koh Mook en Farmstay

(deze gedetailleerde blog 😉 is geschreven door Michael) 

Woensdag 6 Mei: Bij het eerste ochtendgloren twijfelen we even of we meteen de 'klong' (een kleine rivier met heel helder en koud water) in zullen duiken. Het lijkt ons toch net iéts te fris en nemen in plaats daarvan dan ook een lekker warme douche. Als we de deur uitstappen worden we direct begroet door een stel bijen die vrolijk van bloem tot bloem vliegen voor hun nectar ontbijt. We wandelen door het fraaie park dat is gedecoreerd met flora, houten bruggen en lampionnen rondom het kleine meertje waar onze bungalows aan grenzen. 

Zoals gewoonlijk gaan we om 08:30 ontbijten, dit maal bestellen we dit bij het restaurant. Er is veel keuze maar we houden het bij een rijst soepje, fried rice en American breakfast met brood en pannenkoeken. Als kers op de taart krijgen we ook nog eens een schaal vers fruit. Voordat we terug naar onze bungalows gaan, nemen we nog even snel een foto bij het restaurant. Hier is namelijk een bekende Thaise decoratie te vinden: een horizontaal gespannen net (2x2m) met ijzeren constructie welke boven het meer is gespannen en waar je in kunt liggen. Dit is erg populair bij hotels en resorts om fotos bij te maken.

We hebben helaas geen tijd meer voor een duikje bij de khlong of een ritje op de waterfiets, want we moeten om 10:00 al op weg om onze ferry naar het eiland koh Mook te halen. Eenmaal onderweg stoppen we bij het eerste de beste tankstation om wat zalf voor Khwan te halen, ze is namelijk gebeten of gestoken door een insect 2 dagen geleden. De 2 uur (en 6 minuten) durende rit brengt ons langs mooie bossen en diverse plantages zoals palm en bananen. We arriveren precies op tijd en worden gemaant de mini-bus op de pier te parkeren. Dit gaat zo 1-2-3 nog niet want de kleine pier staat vol met mensen en verkopers met hun zijspan motoren. De auto parkeren we een kilometer verderop in de garage maar gelukkig is de eigenaar zo vriendelijk ons even terug te rijden naar de pier.

Rond een uur of 1 kunnen we de boot op, het op een oude kotter lijkende vlot heeft 2 etages waarvan de passagiers de bovenste verdieping delen met wat motorfietsen. De zittingen zijn houten stoelen welke NIET zijn bevestigd aan de vloer, als dat maar goed gaat 🤣 er zijn zo'n 10 passagiers waarvan 1 buitenlandse toerist, de overige families en oma's zijn waarschijnlijk inwoners van koh Mook (opmakende uit het feit dat ze een paar dozijn aan waterflessen en wasmiddel bij zich hadden).

     

De boot is niet het snelste voertuig, veel langzamer dan de speed- en longtailboats. Het duurt dan ook zo'n 40 minuten voordat we op het eiland aankomen. Bij de pier staan al 10 zijspan-motorbike taxis geduldig te wachten tot ze ons naar het hotel (Mookies) kunnen brengen. Wat richting het Westerlijke deel vsn het eiland ligt. Gelukkig zijn ze er want anders zou het wel een uurtje lopen zijn, koh Mook is best een groot eiland namelijk.

Na het welkomst drankje komen we er achter dat onze bungalows boven verwachting toch air-conditioning blijken te hebben, geen overbodige luxe in deze hitte. We kleden ons snel om naar de zwemkledij en begeven ons naar het strand aan de Westkust: Charlie beach. De weg naar het strand is niet erg mooi, er is veel afgedankt spul te zien langs de huizen en het is niet de schoonste straat. Het zand is gelukkig wel mooi wit en het water is helder. Het is erg rustig op het strand, waarschijnlijk omdat het laag seizoen is. 

We lopen een stuk naar links en vinden een mooi plekje onder een parasol bij de raggae beach tent aan de klif. Onder het motto 'snack is snack and dinner is dinner' bestellen we een loempia met wat noodles en eten we stiekem wat zelf meegenomen snacks. Donkere wolken pakken zich samen en het duurt dan ook niet lang voor het start met regenen. Onder het genot van een drankje wachten we bij onze parasols tot het onweer voorbij is, de lokale honden vinden dit 'honden weer' maar niks en schuilen onder onze tafels. Na een half uurtje kunnen we eindelijk genieten van de heerlijke zee. Het water is de perfecte temperatuur en erg helder. 

Eenmaal uit het water is het toch een stuk frisser, eigenlijk gewoon koud zo met die wind en de zon achter de wolken. We besluiten dan ook maar terug te gaan voor een lekkere warme douche. Heel even lijkt het alsof de honden ons de weg terug wijzen maar helaas, ze verzetten geen stap meer zodra wij in een rijtje achter ze aan lopen.

's Avonds nemen we de zijspan taxi richting het Oosten van het eiland, waar het dorp is en ook 99% van de restaurants. Na wat reviews gelezen te hebben, kiezen we voor Mukdara waar we fried fish, massaman curry, fried rice, satay en zoet zure groente. Ondanks de honderden insecten die na de regen het eiland tijsteren, is het eten verukkelijk. Robin en Khwan peuzelen de vis op als er plots het toepasselijke Thaise spreekwoord woord klinkt: 'We eat fish until the cat cries'. Dit betekend dat er niks voor de kat is overgebleven om te eten.

Voor het slapen gaan kijken we nog even voor een zwembroek (ja ja, iemand was hem vergeten mee te nemen 🤣) maar helaas, er zijn hier weinig winkels en ze verkopen alleen de populaire olifant broeken.

s' Nachts zijn de honden ergens wakker van geworden en blaffen ze, maar waarom...?

 

Donderdag 7 Mei: Vandaag staan we al bij de eerste dageraad op, er staat namelijk een tour op het programma naar de emerald cave en koh Rok eiland. In de tuin worden we verwelkomt door vele mooie vlinders in de rode bloessem boom. Ook de honden staan op ons te wachten, een van de viervoeters staat bij een bal, wachtend tot iemand het weg schopt. De grote dierenvriend Robin speelt maar al te graag even met ze. 

Het ontbijt bij Mookies is verukkelijk, we hebben voor granola met fruit, sandwiches en een American breakfast gekozen. Er is weinig tijd voor het ontbijt want de boot arriveerd al om 08:00, we moeten dus opschieten. 

Khwan heeft met de tour guide / kapitein, Mr. Bird, afgesproken bij Charlie beach, aan de West kust van koh Mook. Met onze waterdichte tassen, snorkels, snacks en andere spullen gaan we met de benenwagen naar het strand. 

Even dachten we dat Mr. Bird ons vergeten was, maar na een paar minuten horen we de ronkende motor van de longtailboat en zien we hem aankomen. 

De boot is lijkt op een uitvergrootte kanoo van zo'n 7 meter lang en heeft een klein dakje tegen de zon. We waden door het water als Mr. Bird een klein trapje aan zijn boot hangt. Het is echter nog niet zo makkelijk om de boot op te komen met die golven, we zijn dan ook kletsnat en blij met onze waterdichte tassen. Khwan en Michael nemen nog even snel een pilletje tegen zeeziekte, Mam, Pap en Robin hebben alle drie zee benen (en magen). 

Het is bijna 2 uur varen naar koh Rok eiland. Op 20% van de afstand varen we langs koh Kradan eiland, welke een paar jaar geleden was geselecteerd voor eiland met het mooiste strand ter wereld. De zee is redelijk rustig maar ondanks dat en de pilletjes is het toch niet geweldig voor de maag. 

Vlak bij koh Rok gaan we voor anker om te snorkelen. We zetten onze decathlon snorkelmaskers op (Mr. Bird had ze daar toevallig ook gekocht) en gaan naar de voorkant van de boot. Dan gaat het bijjjjna mis, er is teveel gewicht naar de bakboord dus als de bliksem schuiven we naar het midden van de boot om kapseizen te voorkomen. 

Van de boot in het water komen gaat ons gemakkelijker af dan we hadden verwacht en binnen een mum van tijd liggen we in het prachtig heldere water. Het koraal heeft net als de meeste plekken op de wereld te maken met opwarmend water, wat het koraal niet ten goede komt. Desondanks zijn er zeker nog wel mooie stukken van vooral blauw koraal. Er zijn vissen in alle soorten en maten, van scholen kleine gele visjes tot lange naaldvissen. 

Omdat de zee toch wat heftig is voor de maag, brengen we Khwan en Mam even naar het strand van koh Rok eiland. Er is hier een plastic blauw-witte pier om het 'makkelijker' te maken aan te meren. De praktijk is echter dat het verdomd lastig is om over de pier te lopen, met al die golven bewegen de plastic elementen op en neer waardoor de meest doorgewinterde zeeman nog niet naar het strand kan lopen. 

Robin, Pap en Michael gaan kort met Mr. Bird naar een andere plek om te snorkelen, volgens de gids is het de beste snorkel plek van het nationale park. Na een korte tocht van 10 minuutjes zijn we bij de rotsen tussen twee eilanden aangekomen, het ziet er best imposant uit boven water. We duiken er direct in en begrijpen meteen waarom dit Mr. Bird's favourite plekje is: er zijn vissen in grote getalen en scholen groot en klein. Er zijn veel vissen aan het eten van de planten / onder water mos. Het koraal is echter minder kleurrijk. In de verte zien we de grootste vis van de vakantie, al zijn we niet zeker welke soort vis het is 😉

We zijn weer op weg terug naar Khwan en Mam als de schoonheid van koh Rok ons op begint te vallen. De hagelwitte stranden en kraak heldere water zijn zeker adembenemend. We snorkelen en genieten nog even met z'n allen en schieten de mooiste plaatjes. Het valt ons op dat het eiland erg rustig is, waarschijnlijk doordat het wat uit de richting ligt van de standaard touristen in Thailand.

De allervriendelijkste Mr. Bird verteld ons dat we weer terug moeten want de wind steekt op en dat betekend hogere golven. Tot onze schrik zien we heel in de verte onweerswolken aankomen. De vaart naar koh Kradan (het eiland tussen koh Mook en koh Rok) duurt zo'n anderhalf uur en de aangetrokken wind is niet bevorderlijk voor de maag. Gelukkig komen we dan eindelijk aan op het eiland met het mooiste strand ter wereld. In tegenstelling tot koh Rok is hier wel een klein winkeltje waar we wat ijs en pipo (een populaire Thaise zoetigheid) kunnen halen. Het strand is best mooi maar vergeleken met koh Rok toch net iets minder prachtig. 

We nemen nog een duik voordat we weer op de boot stappen. Mr. Bird geeft aan dat het, gezien het weer, niet zeker is of we de emerald cave (die bevindt zich op ons eigen eiland koh Mook) in kunnen. Niet veel later gaat het stormen en valt het plan in het water. Het is te gevaarlijk met deze hoge golven om de cave in the gaan, die is namelijk gevuld met zee water. De terugtocht naar koh Mook is niet de meest fijne, we worden kletsnat ondanks dat er een zeil over de boot wordt gespannen. De bliksemschichten maken het er ook niet fijner op (wel mooier). 

Zonder kleerscheuren maar verkleumd arriveren we weer op koh Mook. Dit maal niet via het strand maar bij de grote pier. Mr. Bird beloofd om ons morgen ochtend naar de emerald cave te brengen, en nog gratis ook, wat is het toch een aardige man. Hierdoor kunnen we niet terug lopen naar onze bungalows en moeten we per taxi zijspan door de smalle steegjes van het dorp. 

Na een lekkere warme douche hebben we nog wat tijd over en besluiten naar de zonsondergang te kijken op Charlie beach. Bij de uitgang van ons hotel zien we een aantal paren hornbills in de boom zitten. Nu hadden we er al eerder een paar gezien maar om er 10 in de boom te aanschouwen is toch wel de overtreffende trap. 

Bij het strand begroeten de vriendelijke straathonden ons. Het wordt al snel duidelijk waarom dit een populaire plek is om de zonsondergang te zien, de eilanden in de verte en de kliffen aan het eind van het strand maken er voor dat de oranje en donkerrode kleuren erg goed voor hun recht komen. 

Na een paar fraaie kiekjes lopen we naar de klif die het strand aan de linker kant begrenst, daar is een reggae styl restaurant waar we gisteren heerlijke loempias hebben gegeten. Vandaag trakteren we ons zelf weer op loempias en genieten verder van panaeng curry, fried rice, zoet zure groenten,kip cashew en tom yam soup. Hoe de gastvrouw het in haar eentje klaarspeelt begrijpen we niet, maar ze tovert alle gerechten in een mum van tijd op tafel. 

In het pikke donker lopen we, onder begeleiding van onze telefoon zaklampen, weer terug naar ons resort waar we na een lekker bakje koffie / thee de binnenkant van onze ogen gaan bekijken.

Vrijdag 8 Mei: Vlak na zonsopgang klinkt het geluid van een opgewonden viervoeter voor Robin's deur. En ha hoor, daar staat die lieve hond ons weer op te wachten als we naar de ontbijtzaal lopen. We hadden gisteren avond al besteld want we moesten er weer vroeg uit voor de emerald cave. Voor het ontbijt hebben we hetzelfde gekozen als gisteren, dat was ons wel bevallen. 

Pap en Mam hebben besloten om niet nee te gaan en relaxen lekker bij de bungalow, Robin, Khwan en Michael gaan per taxi zijspan naar de pier aan de Oostkant van het eiland, waar Mr. Bird ons met zijn maat opwacht. Als we afmeren lijkt het alsof we de totaal verkeerde kant op gaan. We checken maar even Google map voor de zekerheid en het blijkt dat de cave exact zich exact aan de andere kant van het eiland begeeft en het dus niet uit maakt welke richting we om het eiland varen. Vandaag nemen we de Noorderlijke route, en die brengt ons langs steile kliffen en mooie rotsen naar de emerald cave.

Voor de ingang van de cave drijft een blauw plastic vlot van 10x10 meter met daar bovenop een tent voor de national park rangers. Mr. Bird verteld dat de rangers er nooit voor 09:00 zijn dus misschien hebben we geluk en hoeven we niet te betalen. Enfin, we meren aan bij het vlot en pakken onze telefoons goed in: twee plastic tassen die we in Robin's nieuwe waterdichte tas stoppen. Daarna stappen we in onze reddingsvesten, hopelijk gaat er niks mis vanochtend want er missen een paar fluitjes die aan de vesten horen te zitten. 

We springen het water in vanaf het drijvende platform, dat is even eng want het steekt toch bijna een meter boven het water uit. Een vriend van Mr. Bird, Mr. Saam (dit betekend 3 in het Thais) gaat met ons mee. Hij heeft gelukkig een zaklamp op zijn hoofd want het wordt erg donker in de 80 meter lange grot. Terwijl we naar de ingang zwemmen bewonderen we de torende kliffen om ons heen. 

Nog voor we de grot in zijn horen we een machtig geluid als van een monster afkomstig. Mr. Saam legt uit dat dit door een klein gat komt waar zee water door naar binnen wordt gezogen. Eenmaal binnen kunnen we de uitgang van de cave niet zien. Het wordt donkerder en donkerder met elke slag die we doen, tot we geen hand voor ogen meer zien. Als we de hoek om gaan kunnen we de uitgang zien. 

Langzamerhand worden de contouren van de lagune zichtbaar. De cave eindigd in een klein zoutwater meer met een strandje. Het geheel is omringt door kliffen en als je omhoog kijkt kun je de lucht zien en vormen de kliffen een soort hart. We nemen de tijd om deze speciale plek goed in ons op te nemen en schieten wat kiekjes. 

Ook Mr. Saam neemt wat mooie fotos van ons, dan verteld ie hoe hij aan z'n naam komt. Saam heeft drie oudere broers en heel veel oudere neven en nichten, zelf is hij de jongste. In zijn familie is het de traditie dat de oma namen geeft bij de geboortes van haar kleinkinderen. Omdat Saam de jongste is, zou zijn grootmoeder geen inspiratie meer hebben voor nieuwe namen en kwam zo doende "3" (Saam in Thai) uit d'r koker, omdat Saam het 3e kind van zijn ouders is. 

We waren enige tijd de enige touristen in de emerald cave (gelukkig maar want in sommige tiktok videos zie je hele rijen met tientallen mensen in de lagune), dan vergezeld een koppel ons en schieten we nog wat extra fotos. Het is inmiddels tijd om terug te gaan dus we pakken de telefoons in en zwemmen de cave weer in. Het mag dan wel een rustig zeetje zijn, maar er zijn toch wel hoge golven en de stroming is ook merkbaar, elke golf worden we weer een stukje de grot in gezogen. Het duurt dus iets langer voor we weer bij het drijvende plateau en onze boot aan komen. De park rangers zijn inmiddels gearriveerd en we moeten de toegangsprijs alsnog betalen. Hierna gaan we terug naar ons hotel waar Pap en Mam op ons zitten te wachten.

We nemen snel een douche en pakken onze koffers want we moeten naar de pier om een boot terug naar het vaste land te vinden. De hotel eigenaresse neemt nog even snel een foto van ons en dan nemen we de zijspan naar de pier. De boot is helaas al vertrokken, er gaat maar 1 boot per dag en die vertrok al om 08:00. Khwan kan gelukkig een prive longtail boot regelen. 

Voordat we de boot op kunnen, sjouwen de matrozen nog even een loodzware motor van de boot via een stijle trap de pier op, een knap staaltje sjouwwerk. 

Eenmaal weer aan wal op het vaste land, pikken we onze minubus weer op, proppen we alles vakkundig in de achterbak en gaan we op weg naar Nakhon si thammarat provincie. Zoals we wel een beetje gewend zijn, gaat het 's middags even regenen.

Dan zien we een vers-markt (talad sod) waar we uiteraard even een kijkje willen nemen. Ze verkopen veel uiteenlopende producten, van groente tot vlees, vis, fruit, kleding en snacks. We kopen wat lekkers om op te peuzelen: mini pancakes, egg tarts, aardappel en kokos koekjes en niet te vergeten 23 mini-bananen voor 20 Baht (50 Eurocent!). 

De beste aanbieding was een ananas voor 5 Baht (13 Eurocent), echt niet normaal die prijzen. Er komen hier blijkbaar niet zoveel toeristen want de marktvrouw wil een foto van ons nemen.

De storm is alweer gaan liggen als we aankomen bij de farmstay (durian en cashew boerderij). We worden hartelijk ontvangen door de gastvrouw, haar man en de kleinkinderen die het maar al te grappig vinden om 'hello!' te roepen vanaf hun electische scootmobiel. Het blijkt dat onze kamers niet naast elkaar liggen, maar gelukkig is het geen punt om een kamer te wisselen want er zijn verder geen andere gasten. Khwan en Michael krijgen de grootste kamer, een met maarliefst 5 tweepersoonsbedden. 

Als we ons omgekleed hebben lopen we door de jungle omlaag naar de rivier. Er zijn veel insecten en vooral de grote oranje mieren bijten ons wat best pijnlijk is. Bij het water liggen wat kayaks en een bamboo vlot voor ons klaar. Michael en Robin proberen zo goed als ze kunnen met de lange bamboe stok het vlot te besturen maar dat is zo makkelijk nog niet. Pap gaat al zwemmen en komt er achter dat het water toch wel erg fris van temperatuur is. We kayaken nog even als de eigenaar komt met het eigenaardige plan om de rivier schoon te maken door er schoon water overheen te spuiten met een tuinslang. 

Als de avond valt is het alweer tijd om te dineren, dit maal door de gastvrouw zelf bereide lokale gerechten. Er zitten nieuwe gerechten tussen met ingredienten waar we nog nooit van gehoord hebben, zoals bladeren van de cashewnoot plant, bananen boom en gestoomde garnalen cake met groente. De gastvrouw komt er gezelligheid bij zitten en kijkt toe hoe we het allemaal oppeuzelen. Ondertussen heeft ze hele verhalen over van alles en nogwat. 

Voldaan bedanken we de oude vrouw en gaan we nog een spelletje headbands spelen. Bij deze game heeft iedereen een hoofdband met een plaatje op hun hoofd. We stellen elkaar ja/nee vragen om er achter te komen wat er op je kaartje staat. Dit lijkt eenvoudig maar is toch pittiger dan je denkt, vooral als we perongeluk verkeerde en lastige hints geven. 

Als het spel net voorbij is, gaat plots de stroom uit en zitten we zonder airco en verlichting. De eigenaar belt het electiciteit agentschap en het blijkt dat het hslve dorp zonder stroom zit door een omgevallen boom. Reparatie kan wel een paar uurtjes duren dus we gaan maar naar bed. De vele insecten ontwijkend, lopen Pap, Mam en Robin naar hun huisje. De electiciteit kwam om exact 00:00 weer terug.